14 augustus 2019 |
0
2

Oplossing in zicht voor Ricardo

Volgens een VN-rapport staat Nederland dit jaar op de vijfde plaats in de lijst met gelukkigste landen ter wereld. Factoren die daarbij een rol spelen zijn: het aantal gezonde levensjaren, het sociale netwerk, vertrouwen in de overheid, inkomen per hoofd van de bevolking en vrijgevigheid. Wij hebben het ook goed. Maar dat geldt niet voor iedereen. Bijvoorbeeld voor de 31-jarige Ricardo die sinds enkele weken bivakkeert op en onder een viaduct over de A59 in Vlijmen, in erbarmelijke omstandigheden.

Wie regelmatig over het viaduct van de A59 ter hoogte van de Heidijk-Moerputtenweg naar Den Bosch fietst, moet het al enkele weken geleden opgevallen zijn dat iemand het viaduct als domicilie had uitgekozen. Wat simpel begon met een eenvoudige slaapplek, een soort palletkist met matrasje, omringd door plastictassen met de schamele bezittingen van een zwervend persoon, groeide in de loop der weken uit tot een illegale stortplaats. Onder het viaduct dat wegens betonrot enkel gebruikt wordt door langzaam verkeer kun je goed schuilen in de dichte bosschage tegen wind, regen en kou. Dat je daarvoor het steile talud af moet, is iets minder.

Op deze plek, met overdag het lawaai van zoemend en razend verkeer onder de A59 en bij mooi weer vele passanten op de fiets of te voet de hond uitlatend, leeft Ricardo (31) met zijn hond zijn eigen leven. Hij heeft er inmiddels een ongeordende milieustraat gecreëerd. Omdat het hem aan gereedschap ontbreekt, kan hij de verzamelde spullen niet repareren en voor een gering bedrag weer verkopen.

Veel geluk heeft Ricardo niet in zijn leven gehad, verstoten door zijn familie, omdat hij anders was dan zijn jongere broertje en ook een opleiding niet wilde lukken. Zijn pad ligt bezaaid met ellende, zoals een geblokkeerde bankrekening, PGB-weg, een ex die omschreven wordt met het synoniem voor publieke vrouw, gevangenis, hulpverlening die niet deugt etc. “Niemand is te vertrouwen, zelfs ikzelf niet”, zegt Ricardo. Zijn hond is zijn meest dierbare bezit. “Als ik die niet meer heb, spring ik hier van het viaduct.”

Het leven op en onder het viaduct valt niet mee. Geen geld en geen uitkering, niks te eten, geen gereedschap en bestolen worden door anderen. Vertrouwen in hulpverleners heeft hij niet meer. Hij mag niet met hond in de opvang, dus gaat hij daar niet naar toe. “Ik teken nergens voor”. Een postadres heeft hij niet en hij weet ook niet waar hij ingeschreven staat. Van Rijkswaterstaat mag hij niet onder het viaduct leven. Als aan Ricardo verteld wordt dat het onverstandig is om kinderkopjes uit het talud te halen en er modderstromen kunnen ontstaan door de heftige regenbuien op dit moment, zie je aan zijn gezicht dat dat niet zijn eerste zorg is. De ene keer zegt hij niks te mankeren, wat later heeft hij het over kanker en dan weer over medicijnen die hij eigenlijk nodig heeft. Zijn verwardheid is waarschijnlijk mede oorzaak van de situatie waarin hij terecht is gekomen.

Op de vraag wat hij wil, antwoordt Ricardo, een klein hutje hier vlakbij, of op het weiland, en gereedschap, zodat ik dingen kan repareren. Het feit dat hij een ‘leefplek’ heeft gekozen op een viaduct waar veel mensen passeren en dat hij graag een praatje aanknoopt, betekent ook een schreeuw om hulp.

Gemeente, handhaving, politie en Rijkswaterstaat zijn op de hoogte van de situatie. Aan de gemeente de vraag hoe Ricardo het beste aan een beetje geluk geholpen kan worden.  

Volgens de gemeentelijke woordvoerder neemt de wijkagent iedere dag een kijkje op de plek. ”Ook Bemoeizorg uit Den Bosch bekommert zich om zijn lot. Tot vandaag wordt de situatie gedoogd, maar het wordt te gevaarlijk omdat spullen op de weg kunnen gaan rollen. Wij hebben contact gehad met Rijkswaterstaat, die dat ook beaamd. Zijn spullen worden opgeslagen op de gemeentewerf en voor hemzelf en zijn hond is een tijdelijke oplossing gevonden bij een zorgboerderij. Samen met Den Bosch en de hulp- en zorgverlening wordt gezocht naar een meer permanente oplossing.” Het feit dat Ricardo en zijn hond onafscheidelijk zijn, maakt volgens de woordvoerder dat tijdelijke oplossingen en waarschijnlijk ook definitieve beperkt zijn. Hoe beperkt ook, als ze er maar komen.

14-8-2019 © tekst Rieky Schalken, foto’s Ad van Kessel      

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee