Verscholen Stad overrompelt senioren

De leefwereld van dak- en thuislozen, meer begrip voor hun persoonlijke situatie. Zo stond het in de aankondiging van de Zomerschool. Maar dat de wandelaars zoveel persoonlijk leed over zich heen gestort zouden krijgen was voor sommigen toch iets teveel van het kwade.

Over de ontvangst op donderdag 18 juli in daklozenrestaurant ’t Ankertje in de Havenstraat in Den Bosch niets dan goeds. We zijn maar met een kleine groep; gids nummer twee is uitgevallen wegens persoonlijke omstandigheden. Er is koffie met een stroopwafel, speciaal voor de zomerschool en dus meer dan bij de gebruikelijke wandeling. Gerard houdt een openingspraatje en geeft dan het woord aan gids Arian, een bebaarde midden vijftiger.

Al gauw blijkt deze rasechte Bosschenaar een absolute ervaringsdeskundige. Hij zit al vanaf zijn twaalfde in het circuit van verslaving, dak- en thuislozen maar is nu 7 jaar clean. Intelligente jongen, met een leven vol trauma’s waarop hij ons deze ochtend met nogal wat zelfbeklag trakteert. De man is intelligent en kent de wereld aan de rand van de samenleving als zijn broekzak. Maar het is de toon en de uitvoerigheid waarmee hij ons deelgenoot maakt van zijn kennis over en zijn kijk op de zorg in Nederland en die in Den Bosch in het bijzonder, die maken dat er gaandeweg de wandeling een lichte wrevel ontstaat.

Als we na een lange introductie in het restaurant naar buiten gaan, is iedereen met de frisse lucht. Arian brengt ons naar de verschillende plekken in Den Bosch die voor het circuit kenmerkend zijn: de plek waar het Inloopschip gelegen heeft, de Straatkerk, het Ismes Huis (Inloophuis voor herstellende verslaafden), het Kerkplein in Den Bosch waar Arian in zijn jonge jaren deel uit maakte van een groep marihuanarokers en de gok- en speelhal waar hij als brugklasser aan het Stedelijk Gymnasium de pauzes doorbracht. Hier een positief woord voor de toenmalige eigenaar die de jeugd met straffe hand weghield bij het gokgedeelte van de hal. Ook priester Wim de Bekker, inmiddels een eindje in de 90, mag zich verheugen op respect van onze gids.

Het is al 12.00 uur als we het smalle Rozemarijnstraatje achter schoenenzaak Van Arendonk inlopen. Bij het doorgeefluikje van de voormalige Gevangenpoort blijven we staan en vertelt Arian uitvoerig over hoe gemakkelijk het is om drugs en andere zaken binnen te smokkelen in afkickklinieken en gevangenissen. “Dat was vroeger al zo en dat is nog altijd zo” besluit hij. De wandeling zit er nog niet op. Toch haken er verschillende mensen af die in tijdnood raken.

Hoewel het een bijzondere ervaring was om met Arian mee te lopen en naar zijn verhalen te luisteren, trof het velen van ons onaangenaam met hoeveel zoveel boosheid hij sprak over met name zijn moeder en ga je je afvragen in hoeverre we hier dé waarheid of de door hemzelf ingekleurde waarheid te horen hebben gekregen.

22 juni 2019 © Annelies van der Sanden tekst, Ad van Kessel foto’s

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee