16 februari 2019 |
0
2

“Tegen de gezelligheid van vroeger kan maar weinig op”

“Ze heeft het nog altijd op haar manier druk”, vertelt een van de drie dochters van de 100-jarige mevrouw Vissers-Brok uit Drunen, die zaterdag 16 februari ter gelegenheid van haar verjaardag een bankje kreeg aangeboden bij het seniorencomplex aan de Schoolstraat in Drunen.

Mevrouw Vissers, die oorspronkelijk uit Dongen komt, woont er in een aanleunwoning. Zij beschikt ondanks haar hoogbejaarde leeftijd nog steeds over een goede gezondheid. Haar uitgebreide nageslacht van vijf kinderen, 13 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen houdt haar jong. “Zij volgt hun levens nog met grote interesse, maar ook alles op tv én leest de krant nog van voor naar achteren.” Zit ze op haar praatstoel, dan kom je volgens haar dochter er bijna niet tussen. Waar het geheim ligt om op deze leeftijd nog zo vitaal te zijn, weet de dochter niet exact. Het zal een combinatie zijn van karakter en erfelijkheid; moeder was de oudste van 11 kinderen, heeft nu nog twee zussen, eentje van 10 en eentje van 15 jaar jonger en twee nichten en een tante die ook hoogbejaard zijn. Ook haar opgeruimde karakter speelt een rol, maar ook haar interesses. Zo bakte ze onlangs nog zelf een cake en lekkere worstenbroodjes. “Haar verjaardagsfeestje heeft ze zelf mee geregeld”.

Haar kamer was dan ook zaterdagmorgen goed gevuld met kinderen, kleinkinderen, pers en fotografen. Koffie met gebak werd rijkelijk uitgedeeld. Je kunt bijna niet geloven dat deze mevrouw 100 jaar wordt, geen spoor van ouderdom, eenzaamheid, verveling of iets van dien aard was er te bespeuren. De jarige genoot aanzienlijk van haar verjaardag en aandacht en had zelf het hoogste woord. Ze kan nog goed uit de voeten en met haar rollator stapte ze fier, samen met de burgemeester naar ‘het 100-jarige-bankje’ dat buiten bij de ingang van haar appartementencomplex geplaatst is. Het ochtendzonnetje scheen er heerlijk op en dat ontlokte bij haar de opmerking: “Het is maar goed dat het zonnetje schijnt, anders waren we al lang binnen geweest”.

Mevrouw Vissers ontmoette haar man op de kermis in Loon op Zand waar ze met haar zus was. De kermissen in de omtrek van Dongen waren destijds echte ontmoetingsplekken. Haar man, die uit Drunen komt, werkte aanvankelijk in een schoenfabriek, maar toen die failliet verklaard werd, ging hij bij Lips werken, in de ploegendiensten, wat hem overigens niet zo goed beviel. Mevrouw Vissers heeft nooit buitenshuis gewerkt, maar zorgde voor haar kinderen en was ook zeer betrokken bij haar ouderlijk huis. Toen de kinderen wat groter waren heeft ze samen met haar man de meeste landen van Europa bezocht, waarbij Schotland, zuid-Engeland en Noorwegen haar favoriete bestemmingen waren. Maar ook Oostenrijk vindt ze prachtig. Ze herinnert zich nog de eerste vliegtuigen, waarbij -als die overvlogen- ze naar buiten gingen om te kijken. maar ook de eerste auto’s. De verandering van gas, elektra, radio en tv zijn grote ontwikkelingen geweest voor haar, maar, zegt ze: “Tegen de gezelligheid van vroeger kan maar weinig op. Het gezellig kletsen met elkaar, buiten spelen en tevreden zijn met wat je hebt”, gaf haar een goed gevoel. “Ik kijk terug op een mooi leven”.

 

16-2-2019 © tekst en foto’s Marian de Bonth

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee