De eerste 100 dagen zijn goed bevallen

Willemijn van Hees wil graag vragen beantwoorden maar is zelf ook een enthousiaste vragensteller. Afgesproken. We maken er een wederzijdse kennismaking van rond de tafel in haar burgemeesterskamer in Vlijmen.

Voor ik het besef ben ik aan het tutoyeren, terwijl dat toch als eerste vraag op mijn lijstje stond. “Maar het is OK hoor” lacht Willemijn, “als het tenminste wederzijds is.” Dat is fijn en makkelijker praten met een jonge vrouw die de leeftijd heeft van mijn dochters. Haar twee jongens, Martijn (10) en Thomas (9) zijn net iets jonger dan mijn kleinkinderen.

Op je 34ste al burgemeester? Wanneer heb je bedacht dat je dat wilde?
Willemijn brandt los in een duizelingwekkende opsomming van haar studies (ze studeerde af in Engels en Bedrijfscommunicatie en media, volgde voor de lol colleges Rechten), haar bedrijfjes (vertaalbureau, kabelkrant) en haar politieke loopbaan. “Hanja Maij Weggen heeft het zaadje geplant” vertelt ze, “op zoek naar vrouwelijke burgemeesters vroeg ze of ik het wethouderschap – ik was toen raadslid en net moeder – niet kon overslaan en meteen wilde solliciteren naar een burgemeestersfunctie. Ik lag weliswaar goed bij alle partijen, maar ik vond het om meerdere redenen te vroeg en – typisch voor vrouwen – ik wilde eerst meer leren en liefst alle verschillende domeinen en portefeuilles beter leren kennen.”

In 2012 was je er wel klaar voor?
Ik wel, maar er moest thuis toch eerst een en ander besproken worden. Een gezin met twee jonge kinderen en twee fultime werkende ouders, dat zagen mijn man en ik niet zitten. We zouden ook moeten verhuizen. Toen heeft mijn man vrijwillig zijn onderneming verkocht en is hij huisman geworden. Wat niet wil zeggen dat hij nooit meer een bedrijfje zal starten. De jongens zijn nu wat groter en als we straks verhuisd zijn naar Heusden is daar wel weer ruimte voor.

Wat vinden Martijn en Thomas van al die veranderingen?
“Wat dacht je, Annelies” kijkt ze me met grote ogen aan “die vinden verhuizen en van school veranderen natuurlijk heel stom!” Ze zijn er wel al aan gewend dat hun moeder burgemeester is en ze zien ook de voordelen. Mama kende, toen de kinderen klein waren, bijvoorbeeld Sinterklaas persoonlijk en als hij arriveerde mochten ze altijd vooraan staan en konden ze zo in de pakjesboot kijken. “Gisteren hebben we de beide gemeentehuizen in Vlijmen en Drunen met drie kinderen bezocht en ze vonden het leuk. Ze gaan ook mee huizen kijken, want we zijn nu druk op zoek.” Drie kinderen? “Soms wel vier of vijf” lacht ze, “ons huis is net een zoete inval, vooral in het weekend.”

Tijd voor leuke dingen, hobby’s, sporten?
Ja, vroeger zwemmen en wandelen ook. Sinds ik in de politiek zit is een teamsport niet meer mogelijk, legt ze uit. Ze leest graag en vindt het leuk om met vriendinnen op stap te gaan. Nee, niet om te shoppen. Ze gaat liever naar een concert of een wandeling maken en dan gezellig iets eten en drinken. Met haar man doet ze aan stijldansen op woensdagochtend. “Dan hebben we veel lol samen en omdat je dicht bij elkaar bent, kun je meteen van alles bespreken, de boodschappen en zo. Maar ook die hobby ligt momenteel even stil.”

Wat wil je graag bereiken in Heusden?
“Dat er veel minder een kloof is tussen inwoners en overheid. We moeten naar elkaar kunnen luisteren en samen dingen doen. Ik wil graag weten wat er speelt en inwoners zijn van harte welkom om zelf zaken aan te dragen die aandacht verdienen.” Nee, ze heeft nog geen spreekuur ingesteld, maar ze merkt dat mensen niet bang zijn om haar rechtstreeks te benaderen. Ook ouderen weten de weg te vinden en zodoende krijgt ze soms rechtstreeks mailtjes op haar makkelijk te onthouden mailadres burgemeester@heusden.nl. “Ik probeer daar altijd op te reageren, maar ik kan natuurlijk niet aan alle verzoeken voldoen. Als ik door een kleine inspanning veel voor iemand kan betekenen, zal ik dat met plezier doen. Kleine moeite, groot effect noem ik dat.”

Hoe zijn de eerste 100 dagen je bevallen?
“Leuk” antwoordt ze, “er is hier veel positieve energie en creativiteit te bespeuren. Zoiets van: zeg mij maar dat het niet lukt, dan zal ik het juist aanpakken.” Ook heeft ze het gevoel dat er een grote bereidheid is om zich meer in zaken te verdiepen. “Als we een drugspand moeten sluiten, dan wil ik ook gaan luisteren naar de eigenaar. Waarom heeft hij een weedplantage op zijn zolder? Heeft hij schulden, is het niet gelukt via de schuldsanering om er vanaf te komen? Daarin hebben wij als overheid ook een taak.”

Welke positieve zaken ben je tegengekomen?
“Ik word heel blij van de vele burgerinitiatieven zoals Buurt Bestuurt en Buurtpreventieteam. Geweldig hoe die alles voor elkaar hebben. De looproutes, hesjes, opslagruimte, foldermateriaal het is er allemaal. Dan denk ik, dik in orde toch? Ik was in Die Heijgrave waar nu twee keer in de week mensen kunnen binnen vallen voor een spelletje, een praatje en een warme maaltijd voor €5,00. In Nieuwkuijk Efkes Buurten in ’t Patronaat, fantastisch. Ik merk dat mensen hier om elkaar geven en de handen uit de mouwen willen steken om bijvoorbeeld eenzaamheid te lijf te gaan.”

Als ik even tijd vraag voor mijn aantekeningen zegt ze: “Schrijf jij ook altijd alles op? Dat deed ik ook toen ik als journalist werkte. Veel fijner dan met zo’n geluidsbandje.” Ik kan het alleen maar beamen, de kans bestaat dat je iets vergeet, maar wat je zelf belangrijk vindt, dat heb je toch wel genoteerd.” Ze vraagt meteen door naar mijn bezigheden hier in Heusden. Naar mijn kinderen en kleinkinderen, waar ik woon. Bij de fotograaf informeert ze naar haar werkzaamheden. Wat ontspanning in het interview. Maar we moeten nog even door. Want ik heb nog een aantal vragen.

Wat is het verschil met je vorige gemeente?
Ze heeft het idee dat het hier wat rustiger is, er zit meer lucht en men denkt daardoor creatiever. De vergaderdruk is minder dan in Geertruidenberg waar een aantal zaken speelden zoals bijvoorbeeld de Amercentrale. Ze ervaart hier de typisch Brabantse gastvrijheid en dan vooral wat betreft het  eten. Waar ze komt staat wel iets lekkers klaar, een worstebroodje, taart. Ook de lunch in het gemeentehuis is lekker en gezellig. “Ja het is hier goed toeven, maar deze burgemeester gaat toch binnenkort ook wel eens iets afslaan”, gniffelt ze.
Ook stond ze er versteld van hoe goed en snel hier dingen geregeld worden. “Ik was nog maar net binnen toen ik overal hoorde dat ‘onze Michael’ zo goed aan het gooien was. En jawel, de ochtend na het behalen van zijn titel was alles al geregeld voor de feestelijke ontvangst. Daar stond ik echt van te kijken.”

Je hebt al best veel geleerd in die korte tijd!
Dat klopt en men is ook van harte bereid om haar op bijzonderheden te wijzen. Zo weet ze nu al dat ze het in Drunen niet over de harmonie moet hebben, maar dat het grote orkest van de vereniging het Symfonisch Blaasorkest heet, en dat Vincentius een vereniging is en Heusden vesting een stad en geen dorp. Ze vindt het heerlijk om nieuwe dingen te leren, dat had ze al heel jong en het mooiste is het als je je in onderwerpen verdiept en gaat begrijpen hoe dingen functioneren. Ze is nieuwschierig en stelt altijd veel vragen. Wellicht is dat ook deels een verklaring voor haar indrukwekkende loopbaan.

Is het feit dat je VVD lid bent nog van invloed op je werk als burgemeester?
Die vraag krijg ik meteen terug en heel fel: “Waarom denk je dat?” “Nou ja, hoeven we bijvoorbeeld niet bang te zijn voor korten op subsidies op cultureel gebied?” Dat vindt ze geen leuke vraag, dat is duidelijk. “Ik ben een echte cultuurliefhebber. Soms zijn dingen nodig, maar dan zal ik altijd uitleggen waarom.” Meer wil ze er niet over kwijt. Behalve dat ze het niet in alles eens is met de VVD standpunten. “Ik ben wel een echte liberaal en koester het grote recht om te kiezen, om als bevolking de eigen bestuurders te kiezen. Maar dan nog gaat het niet om mij, ik sta er voor het belang van de inwoners en ik ben van plan te gaan doen wat die van mij vragen.”

Heb je bij je rondgang in de dorpen iets gemerkt van “rivaliteit onderling”?
Ze ziet wel de gevoeligheden die er liggen, maar de meeste gehoorde opmerking is toch wel dat men trots is op Heusden en dan niet alleen op het mooie vestingstadje. Ze ervaart vooral dat de kernen elkaar helpen en steunen als daar behoefte aan is. Dat is een prettig gegeven om op voort te bouwen. Bovendien is bijvoorbeeld vorig jaar gebleken hoeveel mensen zich willen inzetten om mooie dingen te organiseren. In het kader van 700 jaar Heusden en rond het thema Zuiderwaterlinie zijn er prachtige evenementen tot stand gekomen.

Hoe is het in Heusden geregeld met huisvesting van buitenlandse werknemers?
Ik stel die vraag omdat het momenteel in de regio erg speelt. “Het is zelfs een regionale opdracht” reageert de burgemeester “om dit goed te regelen. Wethouder Thom Blankers houdt zich bezig met ‘MOE-landers (mensen uit midden- en oost-europa) en statushouders, je kunt hem daar wel een keer over interviewen” stelt ze voor en dan staat ze op, want we zijn ruim over de tijd. Nog even een paar foto’s en dan nemen we tevreden afscheid. Het was een bijzonder plezierig gesprek en we begrijpen hoe het komt dat Willemijn van Hees unaniem is verkozen tot burgemeester van Heusden.

12 februari 2019 © Tekst Annelies van der Sanden, foto’s Marian de Bonth

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee