Met positieve wensen en voornemens gestart in 2019

Waar het precies aan ligt weet ik niet. Maar mijn wensenlijstje wordt elk jaar korter, of waziger zou je misschien kunnen zeggen. Komt het door het ouder worden of omdat ik al zoveel heb dat er niet veel meer bij kan? Of komt het door het groeiende besef dat het beter is als we ons minder gek laten maken door de commercie en de media? Dat de aarde, onze schaarse natuur en vervuilde milieu niet nog meer waardeloze rommel nodig hebben? Waarschijnlijk is het een combinatie van dingen.

Mijn lijstje bevat dan ook voornamelijk wensen op het intermenselijke vlak. En mijn belangrijkste voornemen voor 2019 is dat ik mijn hoofd niet vol laat stoppen met boze gedachten waarmee ik voor mijzelf en mijn omgeving een onuitstaanbare zwartkijker word. Dat is soms wel eens moeilijk hoor, want bronnen tot ergernis stapelen zich op en bestoken je niet alleen vanuit de krant, televisie en internet.

Toen ik vanmorgen uit mijn raam keek, bijvoorbeeld, zag ik dat een of andere onverlaat een deel van zijn ameublement heeft achtergelaten naast de stapel bladafval verzameld door de plantsoenendienst. Op het journaal enge, onzin uitkramende mannen, die nietsontziend hun eigen volk maar ook hun ‘vijanden’ betichten van de meest afschuwelijke dingen en onevenredig harde maatregelen eisen dan wel nemen. De lezer weet wel wie ik zoal bedoel. Helaas lijken dit soort domme machtswellustelingen alleen maar in aantal toe te nemen.

Nee, niet meteen alweer aan het piekeren slaan, liever even wat frisse lucht inademen. Maar  op de fiets naar Vlijmen onder de tunnel door, moet ik onverwacht een hoop glasscherven proberen te ontwijken, daar neer gesmeten door vuurwerkmalloten. Het fietspad is bezaaid met dozen en vuurwerkafval. De gemeente zal het wel weer opruimen, stelletje tuig! O jee, nu ben toch alweer aan het mopperen geslagen. Ik moet er echt nog aan wennen om al die negatieve prikkels om te zetten in iets positiefs.

De beste manier om een glimlach op mijn gezicht te toveren is door naar een foto van mijn piepkleine pas geboren kleindochtertje te kijken. Haar minineusje, mooi gevormde lipjes en glanzende oogjes, wat is het toch een genot om weer oma te zijn geworden. Wat is het fijn dat we nog gezond en fit genoeg zijn om ook dit nieuwe kleinkindje binnenkort elke week een dag voor onszelf te mogen hebben. De drie ‘groten’ komen deze week een paar nachtjes logeren en ook dat is vast weer een feestje.

Hoe vaak hoor je in je omgeving niet dat kinderen hun ouders niet meer willen zien. Terwijl er in de wereld zoveel mensen zijn die hun gezin, kinderen of ouders zijn kwijtgeraakt. Of die gedwongen door oorlog en armoede uit elkaar gescheurd worden. Ook hier in Nederland zijn gezinnen die familie hebben moeten achterlaten in gebieden waar het niet veilig is, waar de mensen dagelijks geconfronteerd worden met geweld en onderdrukking. Met als gevolg verdriet en angst aan beide kanten van de scheidslijn, want eenmaal in Europa kost het zoveel moeite om een nieuw leven op te bouwen als je familieleden snakken naar de vrijheid en de kansen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn.

Mijn wensenlijstje voor 2019 lijkt welhaast een politiek programma: meer aandacht voor natuur en milieu, meer stabiliteit in de wereld, vrijheid en veiligheid voor iedere mens, meer aandacht voor de medemens, minder rommel en minder vlees. Heel veel meer dan mijn stinkende best kan ik zelf niet doen. Maar gelukkig sta ik er niet alleen voor en misschien, heel misschien komt het dan nog goed.

2 januari 2019 (c) Tekst en foto’s Annelies van der Sanden

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee