Een miMakker is in staat deuren te openen

In 2002 werd de Stichting miMakkus opgericht. De opleiding miMakkus leidt op tot clown in een opleiding van 10 maanden, een lesdag per week. Een miMakker is behalve clown, makker of maatje van de mens met dementie of een verstandelijke beperking. In Drunen woont Jeanny Kroot, die sinds vijf jaar met hart en ziel als miMakker Kloet door het leven gaat.

“Ik had het blijkbaar altijd al in me” verklapt ze, “maar ik heb bijna 25 jaar gewerkt als belastingadviseur.” Het is een lang verhaal, maar in het kort komt het erop neer dat ik na de HEAO bij mijn vader in het bedrijf ging werken en dat het de bedoeling was dat ik zijn bedrijf na een aantal jaren zou overnemen. Het mocht niet zo zijn, hij overleed en ik vond dat ik zijn verwachtingen moest waarmaken.” Rond haar veertigste begint ze te twijfelen. Ze haalt niet veel voldoening meer uit haar werk en denkt na over een carrière switch. Ruim vijf jaar geleden hakt ze de knoop door en neemt ontslag. Nog diezelfde week, geholpen door een aantal toevalligheden, weet ze het: ze gaat de opleiding miMakkus doen.

Samen kleuren
“Ik kon altijd al makkelijk contact maken” vertelt ze verder, “maar in deze opleiding leerde ik dat heel bewust te doen.” Ze schetst een bezoek bij een man met dementie. Zijn zus is er ook en vraagt en praat honderduit. De man kan haar vragen niet beantwoorden en wendt zich van haar af en gaat zitten kleuren. Kloet pakt ook een potloodje en kleurt met hem mee. ” Ik snap het wel” zegt ze voor de zoveelste keer in ons gesprek “als gezonde mens wil je graag een gezellig praatje maken. Maar de demente mens wordt daar alleen maar onzeker van en trekt zich terug.”

Warm van binnen
Tijdens de opleiding leerde ze een heel andere benadering, een waarvan ze nu vindt dat alle verzorgenden dat als studievak zouden moeten krijgen tijdens hun opleiding. Het is de kunst om te proberen je aan te sluiten bij de emotie van de ander. Dat is soms makkelijk, maar kost soms ook heel veel inlevings- en doorzettingsvermogen. “Maar als het me lukt om contact te maken, dan word ik helemaal warm van binnen” glimlacht Jeanny.

Samen verdrietig zijn
Ze denkt terug aan die ene oudere die zo verschrikkelijk verdrietig was. Helemaal in elkaar gedoken en niet bereikbaar voor de dochter die op bezoek was. “Soms is het beter om gewoon een paar minuutjes mee te treuren, te laten zien dat je zijn of haar verdriet hebt opgemerkt”. Het gevolg was dat de patiënt na enige tijd zijn hoofd optilde en een zucht slaakte van verlichting. “Dat is de kracht en de waarde van een miMakker. Je neemt de tijd en durft emotie toe te laten.”

Je hoofd leeg
Ze moet even nadenken als de vraag komt welke vakken ze gehad heeft in de opleiding. Belangrijk is de kennis van dementie en de verschillende fasen die mensen doormaken. Dan moet je leren hoe je je eigen gedachten kunt uitschakelen en tot rust kunt komen, zodat je je helemaal kunt instellen op de mensen die je bezoekt. Ze kreeg ook les in het benaderen en bereiken door middel van clownstechnieken, door te observeren, te leren aanvoelen hoe dicht je letterlijk en figuurlijk bij iemand kunt komen, door stemgebruik en kleding. Schmink is ook belangrijk want je moet er altijd voor zorgen dat je mimiek zichtbaar blijft.

Ik ben een man
“En die rode neus” vraagt de fotograaf, “die maakt toch aan iedereen duidelijk dat je een clown bent?“ Jeanny lacht. “Daar zou je nog van opkijken” zegt ze. Want wat blijkt, haar klantjes herkennen haar als clown niet door de rode neus, maar juist door de gekke schoenen, of de veel te wijde broek, of het rare hoedje!” Even later hijst ze zich in haar pak en zien we haar bij elk kledingstuk meer veranderen in miMakker Kloet. Sterker nog, ze IS even later die andere persoon in haar bewegingen, haar lopen en struikelen en haar mimiek. “En ik draag een broek” grijnst ze “dus ben ik een man!”

Mooiste vak van de wereld
En toch is het niet allemaal lachen en lol maken, het is best zwaar werk. Als ze op een dag twee uur intensief bezig is geweest, dan is het voor die dag echt genoeg. Daarom is ze ook tevreden met hoe haar leven gelopen is. Ze was 47 toen ze stopte met haar belastingwerk, maar dat had haar wel een hoop levenservaring opgeleverd. Ze kon weloverwogen beginnen aan iets dat ze misschien op een jongere leeftijd niet zou hebben volgehouden. Nu is ze dan ook een gelukkig mens, die met veel voldoening en dankbaarheid haar mooie werk mag doen. Even komt haar te jong overleden vader om de hoek kijken. “Hij zou ook blij geweest zijn met wat ik nu doe. Het mooiste vak van de wereld!”

Bedankt worden is fijn
Terwijl ze haar kleurige, lange veters strikt, vertelt ze over de mevrouw die zich echt zorgen maakte over die losse lussen. “Help me dan ook eens even” doet Kloet zich onhandig voor. De mevrouw gaat aan de slag en toont zich tevreden als ze even later de lussen goed heeft weggestopt. De clown bedankt haar uitvoerig. “Hoe heerlijk moet dat zijn” vraagt Jeanny aan ons “dat je nog eens bedankt wordt.” Ik denk dat ik het een beetje begin te snappen. Even later zwaait Jeanny miMakker Kloet ons uit.

28 januari 2019 © Tekst Annelies van der Sanden, foto’s Marian de Bonth

Meer weten naar aanleiding van dit artikel?
Alle informatie is te lezen op: mimakkus.nl.

 

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee