FINALE laatste expositie grooots art design

Voor Lis en Leo Gorter komt er na ruim 20 jaar een einde aan hun tijd in de vesting. Zoon Tijn werd er geboren, groeide op in de Breestraat. Voortaan moet de afgestudeerde orthopedagoog naar het uiterste puntje van Italië reizen om zijn ouders op te zoeken.

“Het moest er een keer van komen” zegt Leo, “we maakten al langer plannen om nog eens ‘ergens anders’ opnieuw te beginnen maar we besloten te wachten tot Tijn klaar zou zijn met zijn studie. Over enkele weken sluiten ze de galerie en in januari 2019 vertrekken ze naar hun huis in Puglia, de ‘hak van de Italiaanse laars’.

Atelier en galerie
Leo begon zich door zijn huwelijk met kunstenaar Lis (in Lucca) steeds meer te interesseren voor kunst en design. Op zoek naar ruimte voor een atelier met galerie ze kwamen ze in 1996 in de vesting terecht. Aan het huis moest veel gebeuren, zoals het slopen van de verlaagde plafonds en de keuken. In de garage kwam de werkplaats voor Lis waar ze ook schilderworkshops gaf voor kinderen en volwassenen. Het gezin ging boven de galerie wonen. De binnentuin was voor de kleine Tijn een veilige speelplek buiten.

Mensen in gewone huizen
Samen bekommerden Leo en Lis zich om de galerie lis art, waar Lis haar werk exposeerde en Leo dat van andere kunstenaars. Toen hij zich steeds meer ging richten op art design kreeg de galerie de naam ‘grooots art design’. Met drie ‘o’ s om de nadruk te leggen op het gegeven dat iets kleins in zijn schoonheid of zeggingskracht ook heel groot kan zijn. En waarom ‘kleine’ kunstwerken? “Omdat ik mij richt op mensen die in gewone huizen wonen en daarin geen grote stukken kunnen hangen of neerzetten”. Bovendien is er ook voor de ‘kleine beurs’ kunstliefhebber altijd iets mooie te vinden.

Kleine man met grooot oog voor design
In de galerie heerst rust. De kunstwerken bevinden zich op goed doordachte plekken, mooie lichtinval door de hoge ramen en goed aangelicht waar dat nodig is. Grooots art design maakt deel uit van een organisatie die zich Stichting vier+ noemt en die gevormd wordt door drie galeriehouders en een architect.
Ik merk op dat er veel ‘kwadraten’ te zien zijn, maar dat is toeval volgens Leo. Een deel van de expositie bestaat uit werk van 8 kunstenaars die eerder geëxposeerd hebben in Utrecht, daarna in Heusden in het kader van Mondriaan Dutch Design en vervolgens in het kader van Friesland culturele hoofdstad in Bolsward onder de noemer essinsje/essentie.

FINALE neemt afscheid
Deze allerlaatste tentoonstelling exposeert ook kunst van een aantal kunstenaars wier kunst past bij het werk van de 8 eerder genoemde exposanten. We wandelen tussen de uitgestalde werken door, Leo geeft graag uitleg. De papieren vouwwerken van Jan Hoff die spelen met het licht en daarom een steeds andere aanblik bieden, de kleine blokjes van Jeltje van Houten met een soort raampjes erin, waar doorheen je haar kijk op het leven vermoedt. Kees Segers toont werkjes waarin hij flirt met de grote schilderijen van Mondriaan, ook hij gebruikt vooral primaire kleuren. De gestileerde vormen van Rud Perree roepen om aandacht.

Weven met paardenhaar
Op tafel glanzen de kommen van Olav Slingerland je toe. Aan de wand een geweven doek van paardenhaar van Marianne Kemp, heel krachtig maar ook aaibaar. Een akoestisch paneel, geheel gemaakt van aan elkaar gestikte repen vilt, doorregen door golvende draden, is van Ellen van der Wiel. Erg blij is Leo met de schilderwerkjes van Ton van Os, in het buitenland een beroemd kunstenaar met grote exposities in Parijs en binnenkort in Bejing. Leo laat me de poster zien waarop de expositie in Parijs wordt aangekondigd. “Venez aux confins du silence”, kom naar de grenzen van de stilte, een mooie sfeertekening van zijn werk waarin de kosmos je in al haar schoonheid naar zich toe lijkt te trekken.

Wanneer mag iets kunst heten?
Ik leg die vraag voor aan Leo omdat ik denk en hoop dat hij daar in zijn algemeenheid wel iets zinvols over kan zeggen. “Op de eerste plaats moet een kunstwerk iets uitdrukken, het moet zeggingskracht hebben door de manier waarop de kunstenaar zijn werkelijkheid aan ons wil laten zien. Door het creëren van zijn eigen wereld geeft hij iets van zichzelf prijs en raakt hij de bezoeker. Als ik merk dat een werk iets met me doet, me laat nadenken of doordenken of uitnodigt om mijn eigen kijk op de wereld te onderzoeken, dan is het voor mij kunst” verwoordt Leo zijn persoonlijke kijk op kunst.

4 november 2018 © Tekst: Annelies van der Sanden, foto’s Ad van Kessel

Informatie
Tot en met 11 november, op zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur is de galerie geopend. Op zondag 11 november zal kunsthistorica Elisabeth Eyl in haar kenmerkende en aansprekende stijl een mooi verhaal verzorgen, waarna wordt afgesloten met een borrel. Zie ook www.grooots.com.

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee