Zwaan zorgt voor zenuwslopende praktijken…

Vrijwilligers van de Stichting Dierenambulance regio ’s-Hertogenbosch rukken dagelijks uit om dieren in nood te helpen. Deze door de gemeenten Heusden, ‘s-Hertogenbosch, Boxtel, Maasdriel, Vught en Zaltbommel erkende en gesubsidieerde stichting, die in 1985 werd opgericht en met professioneel, geschoolde vrijwilligers werkt, doet veel om het leed van dieren -en vaak ook de baasjes- te verzachten. Dat kun je allemaal lezen op: http://www.dierenambulancedenbosch.nl/. Aflevering 4 gaat over een zwaan in nood, de operatie en de gelukkige afloop.

Mijn dochter vertelt me dat er een bloedende zwaan in de sloot zit. Ik ga kijken en zie dat er iets onder zijn snavel hangt wat bloedt. Ik bel mijn collega’s die op de dierenambulance zitten die dag en ze komen helpen. Het lukt helaas niet om de zwaan te vangen, hij vliegt weg.

Ik plaats het verhaal op facebook en ik krijg meteen een berichtje van een kennis dat de zwaan nu bij haar in de sloot zwemt en helemaal onder het bloed zit. Ik ga kijken. Ik schrik van al het bloed en trommel zoveel mogelijk collega’s van de dierenambulance op. Met 6 man sterk proberen we in het donker de zwaan te vangen. De sloot is helaas te groot, de zwaan nog energiek genoeg om te vluchten. We moeten het helaas opgeven.

Een paar dagen later zie ik de zwaan weer. Het ding dat onder zijn snavel aan het bloedden was hangt er nog steeds, alleen dit keer geen bloed meer. Ik probeer hem te lokken zodat ik dichterbij kan kijken. Ik maak foto’s en vraag me af wat het is. De foto stuur ik naar een dierenarts. Hij vertelt me dat het de tong van de zwaan is die door een trauma door zijn ondersnavel is gezakt. Hij kan zo niet eten en moet dus gevangen worden.

Ik ga rond fietsen om hem te zoeken. Gelukkig vind ik hem in de grote sloot waar we hem eerder probeerden te vangen. Hij komt gretig op het brood af wat ik gooi. Ik weet dat het ongezond voor ze is, maar ik had niks anders om hem te lokken. Hij heeft enorme honger, maar kan niet eten omdat hij zijn tong niet kan gebruiken. Zo zielig om te zien. Ik zit 1,5 uur langs de kant, maar hij komt niet dichtbij genoeg. Het begint al bijna te schemeren en ik besluit naar huis te gaan om mijn laarzen aan te doen.

Eenmaal terug ga ik op de kant zitten met mijn voeten in het water. Na weer een uur daar zitten begin ik eindelijk het vertrouwen van de zwaan te winnen. Op een bepaald moment is hij zo dichtbij dat ik een besluit moet nemen. Ik vind het best spannend. Hij is gigantisch en ik was nog niet zo vaak in aanraking geweest met zwanen. Plotseling mijn besluit…..ik sta op in het water, grijp de zwaan bij zijn nek en probeer zo snel mogelijk mijn armen om zijn vleugels te sluiten zodat hij niet kan klapperen. Te laat……hij probeert zoveel hij kan te klapperen en ik krijg een klap tegen mijn hoofd. Oef…..pijnlijk, maar ik geef niet op ventje, ik wil je helpen. Uiteindelijk lukt het me om hem onder controle te krijgen en de kant op te komen. Ik ga over hem heen zitten en bel vervolgens mijn collega’s die dienst hebben op dat moment. Een buurtbewoner komt me een theedoek brengen om over zijn ogen te doen zodat hij tot rust kan komen. Als mijn collega’s er zijn doen we een kussensloop over zijn lichaam zodat hij niet kan klapperen met zijn vleugels.

We rijden snel naar de dierenarts. Hij brengt de zwaan onder narcose en gaat proberen de tong terug in de bek te krijgen. Hiervoor moet hij eerst het weefsel rond het trauma weg snijden om het straks weer te kunnen hechten. Omdat er weerhaken aan de tong zitten is het heel moeilijk om die toch terug door het gat te duwen. De zwaan zakt bovendien meerdere keren weg. Wij moeten de zwaan een soort van hartmassage geven zolang de dierenarts bezig is. Dit doen we door de borstkas aan beide zijden stevig in te drukken en weer los te laten. Dit is een aantal keren nodig, omdat we anders alsnog de zwaan verliezen. Het lukt de dierenarts uiteindelijk om de tong terug te duwen en hij hecht snel het gat in de ondersnavel.

Vervolgens probeert hij de zwaan zo snel mogelijk bij te laten komen, maar die heeft het heel moeilijk op dat moment. De dierenarts geeft hem 2 keer een adrenalinespuit om hem wakker te krijgen. Het is kantje boord. De dierenarts is bang dat we hem alsnog gaan verliezen. Ondertussen moedig ik de zwaan aan om bij te komen. Nog een adrenalinespuit. Als dit niet werkt is het helaas klaar…

En dan lijkt de zwaan reactie te geven. Het gaat ontzettend moeizaam en we vrezen nog steeds het ergste, maar dan toch tilt hij zijn kop op. Pfffff, wat een opluchting! Maar we zijn er nog niet. De komende uren zijn cruciaal. We doen de zwaan in een bench met een laken er overheen. Nu is het afwachten.

De volgende ochtend loop ik wat gespannen naar de bench. Benieuwd wat ik aan ga treffen. Ik til het laken op en tref daar een wakkere zwaan die fel tegen me begint te blazen. En dat geeft mij een hele grote glimlach!! Jij redt het wel ventje.

Samen met 2 collega’s zetten we de bench in de ambulance en rijden naar de sloot waar ik de zwaan uit het water heb gehaald. De bench gaat open en de zwaan stapt energiek de bench uit en laat zich in het water vallen. Met zijn staart heen en weer schuddend laat hij ons achter zich. Tranen staan in mijn ogen. Wauw!! Wat ben ik blij dat we jou hebben kunnen helpen.

Een paar dagen later ga ik met wat brood terug naar de sloot. Daar zwemt hij….zo gaaf! Hij komt gretig op het brood af en het smaakt hem goed. Wat voelt dit goed zeg! Je hebt een tweede kans gekregen kereltje! Het ga je goed!

13-8-2018 © tekst, foto’s en filmpje Corina

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee