De winnaars van poëziewedstrijd HalloHeusden

HalloHeusden bracht op 23 juni met een groots festijn aan de Nieuwkuijkse Wiel ‘Dichter(s) bij het water’, De ingrediënten: winnende gedichten, optredens van muziekgroepen, diverse koren, dansgroepen en vindingrijke artistieke bijdragen met een geweldige slotact. ‘Eeuwige roem’ is weggelegd voor de winnaars van de poëziewedstrijd, die hieronder zijn weergegeven.

Er bevonden zich volgens de jury van de door HalloHeusden gehouden poëziewedstrijd  “prachtige gedichten” onder de inzendingen. Water was het thema en vormde een inspiratiebron voor 46 deelnemers. “Het was voor de jury dan ook heel moeilijk om daaruit een keuze te maken. Natuurlijk speelden de van te voren gepubliceerde criteria daarbij een belangrijke rol, waaronder ‘verbondenheid met het Heusdense’.”

Categorie Primair Onderwijs

De jury was verrast door het ontroerende gedichtje van een zesjarige. “Zij was de enige inzending van deze categorie en verdient veel lof voor haar prestatie”, aldus de jury. In Amélie Monpellier schuilt een groot dichttalent.

Categorie Voortgezet Onderwijs/ Middelbaar Beroepsonderwijs

In deze categorie werden maar liefst 27 gedichten ingezonden door de leerlingen van HAVO 2 van het d’Oultremontcollege. Uit het juryrapport: “De meeste gedichten getuigen van een maatschappelijke oproep om zuinig en verantwoordelijk om te gaan met water als natuurlijke bron. Het geeft hoop voor de toekomst wanneer jongeren op deze manier hun bewustzijn over het belang van water tonen. Heel lastig om hier een keuze te maken, maar tenslotte heeft de jury voor de tweede prijs een gedicht gekozen dat zich kenmerkt door stil te staan bij het plezierige en het voor ons zo normale van water, terwijl dat weleens snel voorbij kan zijn wanneer er niet zuinig mee wordt omgesprongen.” De prijs ging naar Martijn Gruintjes voor zijn gedicht ‘Het water’. De eerste prijs ging naar ‘De zee’ van Willemijn Dekker. Haar gedicht is duidelijk, spreekt voor zich.

 

De zee

De zee, de zee zo mooi,

Maar door al dat plastic is de zee een zooi.

Vissen sterven,

Omdat wij de zee bederven.

De rivieren blijven stromen,

En ondertussen kappen wij de bomen.

We zijn gemeen en heel erg slecht,

Het is tijd dat ik er voor vecht.

Zometeen is het schone water weg,

Dan heeft iedereen dikke vette pech.

De zee kleurloos en geurloos,

Zal wel weg zijn over een poos.

Geniet nog maar van dat mooie water,

Want zometeen is deze wereld een grote kater.

Doe mee met clean oceaan project,

Dan toon je in ieder geval respect.

Voor zand zee en de oceaan,

En dan kan jij de plastic soep tegengaan.

Willemijn Dekker

 

Categorie Volwassenen

Het gedicht ‘Het Veilig Onbekende’ van Leo van der Laan verraste door het taalgebruik. “Het fascineert ook en zet je aan het denken, het beschrijft een sfeer en een gedachtestroom die je kunnen overvallen wanneer je stil staat aan de kant van het water, in dit geval bij het Bernse veer aan de Maas.”

Het gedicht dat volgens de jury de eerste plaats verdient, ’t ‘Moske’ van de heer M. Buijs, wordt gekenmerkt door een inhoud die het meest beantwoordt aan de beschrijving van Heusdens water. “Het is een aansprekend geschreven ode aan de vroegere levensader van de oudste kernen van Heusden. Het neemt je op een vlot geschreven wijze mee door de geschiedenis van de rivier. Daarnaast kenmerkt het zich ook door een mooie, consequent doorgevoerde gepaarde rijm.”

‘t Moske

Heusden wordt door het water beheerst.

Het Oude Maasje was er vroeger het eerst.

“t Moske” zeggen wij autochtonen.

Een sloot slechts, zeggen mensen, die hier pas wonen.

Langs de boorden van ’t Moske zijn dorpen ontstaan.

Je moet er je gedachte maar eens langs laten gaan.

Van d’ Ophoven naar Herpt, naar Oudheusden op aan.

Naar de Vesting verlegd, dienst als buitengracht gedaan.

En dan weer verder, vanaf de Heusdense gracht

Naar Heesbeen geslingerd, onder de weg door gebracht.

Langs oude mooie huizen, onder het brugje bij het Slot,

gekanaliseerd, door naar Doeveren, tot

aan de Zeedijk, er onderdoor en dan naar het gemaal

van Gansoijen, het vroeger dorp. Dat ging aan de haal

toen de Bergsche Maas moest worden gegraven

Gansoijen werd toen als dorp begraven.

 

Tot 1900 nog verbonden met open zee.

Slechts de sluis in de Zeedijk hielp nog mee

om bij storm het vloedwater buiten te keren,

tenminste als de Zeedijk zich voldoende kon weren.

Door de Bergse Maas en het Drongelens Kanaal

veranderde veel, er kwam zelfs een gemaal

dat heel veel water op de Maas kan lozen.

Het laagste polderdeel is daar voor gekozen.

’t Moske was millennia geleden de Maas

Het water was in die tijden de baas

over grote delen van ons gebied

’s-Winters heel breed, zomers haast niet

terug te vinden tussen haar boorden

waarlangs vele van ons zijn geboren.

Martien Buijs

1-7-2018 © tekst van de redactie, foto’s Ad van Kessel

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee