Mission Impossible

Vrijwilligers van de Stichting Dierenambulance regio ’s-Hertogenbosch rukken dagelijks uit om dieren in nood te helpen. Deze door de gemeenten Heusden, ‘s-Hertogenbosch, Boxtel, Maasdriel, Vught en Zaltbommel erkende en gesubsidieerde stichting, die in 1985 werd opgericht en met professioneel, geschoolde vrijwilligers werkt, doet veel om het leed van dieren -en vaak ook de baasjes- te verzachten. Dat kun je allemaal lezen op: http://www.dierenambulancedenbosch.nl/. Aflevering 3 gaat over het redden van jonge eendjes en die weer herenigen met hun moeder.

Mama eend had haar nest in een patio-tuin gelegd, de elf kleintjes konden daar niet weg en mama vertikte het om door het huis via de voordeur naar buiten te lopen met de kleintjes. Verwoede pogingen om mama te vangen mislukte en ze vloog weg uit de tuin. De kleintjes schoten alle kanten op in de struiken. Acht konden we er vangen, maar drie kropen door een piepkleine opening in de schutting achter een door de buren tegen de schutting gebouwde schuur, zo’n 4 cm breed. Twee zag ik er zitten, een was te ver weg gekropen.

Een deel van de schutting heb ik stuk moeten trekken, maar helaas kon ik er nog steeds niet bij. Met een takje probeerde ik ze naar me toe te slepen. Ze hielden zichzelf morsdood. Eentje rolde over de ander en kon ik bij zijn pootje pakken, tussen wijs- en middelvinger. Zo slap als een dood vogeltje kwam hij tevoorschijn. Dood van de stress, dacht ik, maar eenmaal bij zijn broertjes en zusjes was er niks aan de hand. Slim beestje…. De tweede kon ik met mijn wijs- en middelvinger net bij zijn snaveltje pakken. Ik dacht…..sorry kleintje, maar ik moet je echt zo pakken. De derde? Niet meer te zien en doodstil.

Collega Joost zei: “Die komt echt niet meer terug, dus dat heeft geen zin meer”.  Oeps Joost, dat zeg je echt tegen de verkeerde. No way dat ik dit laatste ukkie hier achter zou laten. Al zit ik hier de rest van de dag. Dat kreeg Joost ook door, dus ging hij met de kleintjes in een bench op zoek naar moeder. Ondertussen probeerde ik de kleine te lokken door op internet een kwakende eend te zoeken in de hoop dat hij op het geluid zou reageren. Maar nee hoor, zo slim zijn ze wel. Ze weten feilloos het geluid van hun eigen moeder te herkennen…..en dit was zeker niet zijn mama.
Joost kreeg het voor elkaar mama mee te lokken naar de voordeur. Het gepiep van de kleintjes was goed te horen, maar de kleine uk bleef doodstil. Toen kwam mama toch de hal van het huis ingelopen en galmde haar gekwaak, waardoor ik de kleine uk ineens hoorde.

Ik bleef stil zitten. Mama en de kleintjes kwekten er op los en ineens kwam de kleine uk tevoorschijn en kon ik hem pakken. Zo… blij! Mama vloog intussen weer weg en bleef op het dak zitten. Het duurde even voordat ze door had waar we waren, maar eenmaal haar kleintjes horend kwam ze kwakend dichterbij en zie hier de hereniging tussen mama en haar kleintjes. Wat een fijn gevoel geeft dat toch. Alles dus niet voor niks geweest…….

https://youtu.be/SCsrotYqWXQ

24-7-2018 © tekst en filmpje Corina

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee