Kareem Hameed met enkele kunstwerken

Kareem Hameed en de schilderkunst als levenselixer

Wat brengt emigranten ertoe huis en haard te verlaten en hun heil elders te zoeken? Eenmaal gearriveerd en gesetteld, wat valt dan op? Wat zijn de overeenkomsten in taal en cultuur, wat de verschillen? Zijn ze gelukkig of verlangen ze soms toch naar hun oorspronkelijke thuis? Deze keer spreken we met Kareem Hameed (www.kareemhameed.com) uit Vlijmen, die een nieuw, gelukkig leven kon beginnen, dankzij de schilderkunst en zijn grote liefde en muze Simone van Onck.

Wie met Kareem Hameed (59) speekt, wordt meegezogen in zijn enthousiasme voor de natuur, voor haar luchten, licht, kleuren en vloeiende lijnen. Het is dan ook in zijn schilderijen dat je de natuur weerspiegeld ziet, in de lagen en laagjes, de details, in de balans van kleurschakeringen en het soepele lijnenspel. Er is bijzonder veel moois te ontdekken, te bewonderen en zelfs te voelen in zijn grote doeken met mysterieuze vrouwenfiguren en non-figuratieve beelden. Tijdens de Route van de Kunst de komende pinksterdagen – maar ook op andere dagen – kunnen bezoekers zijn schilderijen bewonderen in de kleine maar uitgebalanceerde expositieruimte in de Newtonlaan 18 in Vlijmen.

Van huis en haard
Voor Kareem was er geen sprake van een keuze om huis en haard te verlaten. Het enige wat telde was dat hij weg moest uit Irak, omdat zijn broer noodgedwongen in Iran verbleef, wat repercussies zou hebben voor Kareem. Zijn plan was naar Duitsland te vluchten, want dat land kende hij van het voetbal, maar het werd Nederland, in de natte novembermaand van 1995. Toch is het hier dat hij zich welkom en gerespecteerd voelde en voelt en bovenal: veilig.

Hij verbleef tweeënhalve maand in een opvangcentrum in ’s-Gravendeel en kreeg daar een voorwaardelijke identiteitskaart, waarna hij naar Amsterdam werd overgeplaatst. De visueel ingestelde Kareem, die in Irak naast zijn universitaire studie tot chemisch process engineer ook de kunstacademie had gedaan, raakte gefascineerd door de schoonheid van de stad en voelde zich thuis “… in deze mooie, vriendelijke stad met zijn fraaie grachten en overal water”. De keerzijde van dit geluk was, dat wat hij zag geen deel van zijn leven kon worden zolang hij geen definitieve verblijfsvergunning had, wat destijds drie jaar duurde. “Ik mocht geen studie doen of werkzaamheden verrichten, zelfs een cursus Nederlands was niet toegestaan. Je voelt je waardeloos, want het is heel frustrerend niets te kunnen (terug)doen. Ook al heb je niets te klagen qua huisvesting, financiën en sociale omgeving, het is zo belangrijk om contacten te leggen.”

Geluk en verdriet
Na die drie jaar en met een verblijfsvergunning op zak kon hij eindelijk aan de slag met het leren van de taal. In 1999 kreeg hij de Nederlandse nationaliteit, wat de mogelijkheid vergrootte om zich verder te ontwikkelen. Een ICT-cursus in 2000 gaf niet alleen zijn kennis van het Nederlands een boost, maar ook zijn geluk, want het was zijn toekomstige vrouw Simone die daar tijdelijk als docent optrad. Bovendien kon Kareem na de cursus zelf als begeleider en contactpersoon aan de slag, de eerste tweeënhalf jaar als vrijwilliger bij Maatwerk, daarna werd het een betaalde baan. Na vijfenhalf jaar moest er een fusie tussen de stadsdelen plaatsvinden, wat gepaard ging met ontslagen. Kareem werkte zich vervolgens het schompes om alles toch te kunnen laten doordraaien en dat was niet zonder gevolgen: hij stortte in. Zijn verdrietige jeugd, daarna de vlucht en de jaren in de ‘wachtkamer’ eisten hun tol, zo erg zelfs, dat hij drie lange jaren zelfs niet tot schilderen in staat was.

Een nieuw leven
De catharsis kwam toen Simone Kareem voorstelde bij haar in Rosmalen te komen wonen, in haar huis een atelier in te richten en zich volledig te gaan wijden aan de schilderkunst. Sinds 2011 wonen ze samen in Vlijmen, waar Kareem de garage heeft omgebouwd tot atelier. Zijn inspiratie haalt hij, zoals hij zegt: “… uit de natuur, uit het beleven, de ziel, de gedachten. Het is een organisch proces. De meeste mensen weten wel wat mooi is, maar niet wat kunst is. Kunst moet je leren begrijpen, kan je aangrijpen, is ervaren. Als mensen vragen wat een kunstwerk betekent, dan vertel ik ze graag dat je niet alles hoeft te ‘weten’, maar wel dat je kunt leren voelen, genieten, zomaar.”
“Ik zie overal schoonheid in, ook in rotzooi, ik ben niet kieskeurig, wil en kan mijn gevoelens en gedachten niet omzetten in formules. Ik vind het ‘t allerbelangrijkste dat ik van mensen kan houden, dat ik kan openstaan voor eerlijke kritieken en dat ik mijn gevoel, mijn hart kan laten spreken, als in een organisch proces.”

Kareem Hameed is een gelukkig man, vindt hij. Zijn vrouw Simone, hun heerlijke huis met fraaie tuin in de rustige laan, de vriendelijke mensen die hij overal ontmoet, dat alles kleurt zichtbaar zijn leven mooi.

17-05-2018 (c) tekst Dimph Vos, foto’s Ad van Kessel

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee