Heemtuin de Meulenwerf daar kom je steeds weer terug

Ondanks het regenachtige weer op de zondag 29 april wisten 15 kinderen de heemtuin te vinden. Vier daarvan waren Miguel, Lisa, Dorus en Laurens, die in eerdere jaren ‘als kind’ naar de heemtuin kwamen en nu als vrijwilliger meehielpen. Op woensdag 2 mei scheen de zon volop en was het een drukte van belang.

De opdrachten
De ouders en grootouders roemen de afwisseling in spellen en opdrachten, ze vinden het ‘top’ georganiseerd. Velen kwamen terug na de positieve ervaring van eerdere Kleppermandagen en misten dit keer wel het ‘hengelen in de vijver’. De kinderen gingen enthousiast aan de slag met hun naamkaartjes waarop ze de opdrachten door de spelverdeler konden laten afstrepen. Het waren er acht en je moest flink doorwerken om ze allemaal doen of te maken.  De Klepperman verstopte telkens opnieuw de kleppers die de kinderen moesten zoeken en inleveren om aan een nieuwe opdracht te mogen beginnen. Herman Peters maakte een verslag van de leuke en educatieve opdrachten van deze editie.

Lentekriebels
Vlinders in je buik, verliefd zijn, dikke knuffels of klinkende zoenen. Heerlijke momenten en de mama’s en papa’s of opa’s en oma’s waren er blij mee. Ontroerende uitspraken als “Je bent ’n lieve, grappige opa en je zorgt zo goed voor me.” Van kinderen die hun ziel nog gemakkelijk bloot geven.

Schaapjes maken met echte wol
Een overduidelijke favoriet was het knutselen met wol. Hoe voelen en ruiken die plukken haar? Met eenvoudig gereedschap (een stokje door een aardappel gestoken werkt als spintol) een draad maken. Veel kinderen kwamen trots bij de spelverdeler hun zelfgemaakte schaapjes laten zien. Soms hele mooie, met lieve oogjes en lange wimpers.

Proeven van, ja van wat?
Met soms wat hulp mochten de kleintjes een bijenmaskertje maken. Met twee elastiekjes om de oren liep er al gauw een heel stel rond in de tuin. En hoe smaakt de honing van de bij? Dat werd aan de proeftafel uitgezocht, met ’n blinddoek op, best een beetje eng. “Oma, je gaat niets vies in mijn mond doen hoor!”

Vogels pronken met hun veren
Vogels hebben stevige veren aan hun vleugels nodig om mee te kunnen vliegen. Maar ermee pronken doen ze ook. Elke vogel heeft herkenbare veren, maar welke hoort dan bij de zwaan, de reiger, de buizerd , de uil enzovoort? Met ’n loep werden ze bekeken en terwijl ouders dit een moeilijke opdracht vonden, plaatsten de kleintjes in de meeste gevallen de vogels precies bij de juiste veer.

Tikkertje of verstoppertje, maar dan anders
In een wit of een grijs washandje wordt een kinderhand muis, wordt een kind zelf muis! En de begeleiders veranderen in uilen. Uilen gaan op jacht naar goed verstopte muizen. Ze vliegen en rennen door de tuin. Als ’n kleine muis werd gevangen, leidde dat soms tot dikke tranen van verdriet. Bij de uilen waren het eerder zweetdruppels.

Zon en schaduw
Bij dit spel maakten de kinderen zelf het weerbericht van de dag met behulp van kaartjes met afbeeldingen van zon, wolken, wind, parasol, strand, sneeuwpop etc. Dat gaf op woensdag een heel andere uitkomst dan de zondag ervoor. Schaduwdieren maken met je handen bleek verrassend leuk. De zon werkte goed mee.

Zo groen als
In het voorjaar wordt alles weer groen: plantjes komen uit de grond, het gras gaat weer groeien en de bomen krijgen frisse blaadjes. Wat een scala aan tinten groen in de heemtuin! De kinderen mochten voorzichtig zoveel mogelijk verschillende groene blaadjes verzamelen en dat deden ze met veel plezier. Aan de vorm van het blad kon de spelverdeler de meeste blaadjes wel herkennen. Natuurlijk deelde ze ook grif complimenten uit aan de ijverige zoekers.

Hoe dik en hoe hoog?
In de heemtuin staat ’n aantal mooie grote bomen. Het was een leuke ervaring om die te bekijken in een grote spiegel die onder de boom in het gras lag. Maar hoe voelt de stam en hoe dik en hoe hoog is hij? Het bleek dat de kinderen met een eenvoudige truc heel dichtbij kwamen met het raden van de juiste lengte. Dit ging de lenige kinderen meestal beter af dan hun ouders, want je moest met je rug naar de boom bukken en door je benen kijken. De afstand waarop je precies het topje van de boom kunt zien, is dan ook de hoogte van de boom.

Naast dit alles was er natuurlijk ook thee, koffie of sap in het Meulenhuis, waar een aantal dames de handen vol had om iedereen op zijn of haar wenken te bedienen. Verder wist archeoloog Anton het verleden heel dichtbij te brengen met zijn opgegraven scherven, botjes en pijpenkoppen. Vrijwilligers Klepperman Paul en spelverdeelster Annelies doorstonden hun vuurproef glansrijk in de best wel warme voorjaarszon.

4 mei 2018 ©
tekst Herman Peters en Annelies van der Sanden, foto’s Herman Peters

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee