01 december 2010 |
0
0

Sneeuw

Maandagavond bijna half negen, de gashaard aan, vader en zoon startklaar voor de Spaanse voetbalkraker. En dan PATS, alles uit, alles donker. Een stop gesprongen? De aardlekschakelaar? Op de tast zoek ik in de meterkast naar de zaklantaarn. Ja, warempel, onderin het mandje naast de trapborstel van de stofzuiger. Bij het flauwe schijnsel onderzoek ik de stoppen op technisch falen. Ze blijken puntgaaf, en de schakelaars staan allemaal keurig dezelfde kant op. Shit. Vanuit de kamer zie ik dat de straatlantaarns niet meer branden en ook de huizen aan de overkant volkomen donker zijn. Dit is echt foute boel. Niks geen Barcelona-Real vanavond, niks geen koffie of telefoon, maar primitief gestuntel met kaarsjes en waxines. En buiten stikdonker, alsof de klok tweehonderd jaar is teruggezet. Dochterlief, die haard en kaarsjes eerst nog wel “net Kerstmis” vindt, valt stil als ze ontdekt dat ook de laptop nu geen internet meer heeft. En hoe kom je zonder Hyves de avond door? Bij kaarslicht lezen, net als pa en ma? We scharen ons gevieren om het haardvuur, loven God en onszelf om zoveel voorzienigheid, waardoor het in onze kamer behaaglijk blijft. Na een uur kruipen de kids hun bed in, verveeld, met sokken aan. Buiten blijft het donker, somber stil. Niks geen geruststellend sms-je van de gemeente, niks geen geluidswagen met megafoon die de bewoners vertelt dat alles onder controle is en we voor niets hoeven vrezen. Eén vlokje en de boel valt stil, doodstil. En de echte winter moet nog beginnen.

4-12-2010 (c) tekst: René van der Drift

Vorige
Volgende
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Praat mee